ANDALUZJA.

Wąwóz, kilometry i przewyższenia, które szybko zweryfikują poranne przechwałki. Trasa jednokierunkowa: na powrót do auta trzeba ogarnąć transport (Uber, bus) albo dojść do połowy i zawrócić. Samochód niestety nie przyjdzie za nami, choćby RaDzik bardzo go namawiał.

Najwyższy szczyt: 3396. Tu ambicje wjeżdżają na konkretne piętro, a opowieść „mam niezłą kondycję” dostaje okazję do obrony. Trasa taka, że da się wjechać rowerem — Adriano właśnie przestał słuchać wszystkiego po słowie „rower”.

Szczyt 1919m, łagodne i długie podejście. „Łagodne” brzmi jak zaproszenie, „długie” to drobny druk w umowie. Powrót tą samą trasą, więc każdy mijany zakręt warto zapamiętać — później będzie można ponarzekać na niego drugi raz.

Dojazd krótki, lista wymówek jeszcze krótsza. Prawie dziewiętnaście kilometrów to już porządny materiał na wieczorne historie o bohaterskich łydkach. Ruszamy, zanim ktoś zdąży przekonać resztę, że basen też liczy się jako aktywna regeneracja.

Klasyka, którą wypada zaliczyć, zanim zacznie się mówić „znam Andaluzję”. Trasa biletowana — samym urokiem osobistym ekipy raczej nie zapłacimy. Można skrócić, wracając autobusem. Nazwijmy to optymalizacją logistyki; brzmi godniej niż „nogi mają dość”.

Blisko Malagi, więc po zejściu ze szlaku można dołożyć zwiedzanie miasta. Najpierw nogi pracują w terenie, potem udają świeżość na ulicach. Dobry układ dla tych, którzy chcą wrócić z czymś więcej niż zdjęciem butów i raportem o zakwasach.

Ciekawe formacje skalne, trochę jak Błędne Skały — tylko tym razem ekipa zabłądzi z hiszpańskim rozmachem. Najkrótszy dystans w zestawieniu daje więcej czasu na oglądanie skał i dyskusję, która z nich przypomina kogo po poprzednim wieczorze.